Varanasi - Između neba i zemlje

„Varanasi je stariji od istorije, tradicije, čak i od legende, a izgleda dvostruko stariji od svih njih zajedno.”

Varanasi - Između neba i zemlje Snimio: Neven Grujić

Ovako je pisac Mark Tven opisao ovaj jedinstveni grad, koji se nalazi na obali reke Gang, u severnoj indijskoj pokrajini Utar Pradeš.

Njegova istorija seže daleko u prošlost. Prvi put se spominje u Vedama, indijskim svetim spisima, a najraniji arheološki dokazi ukazuju na to da je nastanjivanje na tom prostoru počelo u XI ili XII veku pre nove ere, što ga svrstava među najstarije gradove na svetu. S pravom se smatra da je Varanasi jedan od najvažnijih duhovnih i verskih centara u Indiji. Indijsko sveto trojstvo, koje čine Brahma (bog stvoritelj), Višnu (bog čuvar) i Šiva (bog destrukcije i transformacije), ima vrlo važno mesto u hinduizmu, ali i u duhovnom i religijskom značaju samog Varanasija. Indijska legenda kaže da je Brahma zanemario Šivu kao vrhovnog boga, te sebe smatrao jedinim tvorcem univerzuma, istovremeno zahtevajući od Višne da ga obožava. Šiva se zbog toga razbesneo i odsekao jednu od pet Brahminih glava. Počinivši najveći greh – ubistvo Bramana, bio je osuđen da luta celom Indijom sa Brahminom lobanjom zakačenom za svoju ruku, sve dok nije stigao na mesto današnjeg Varanasija, gde je lobanja konačno otpala sa ruke, a on tako postao oslobođen svog greha. Zbog toga se grad popularno naziva i Grad boga Šive, koga smatraju njegovim osnivačem, te se stoga svi sledbenici hinduizma nadaju da će bar jednom u svom životu posetiti ovaj grad, obaviti sveto kupanje u reci i, kad im dođe vreme, tu i umreti. To za njih predstavlja jedan sasvim poseban religijski čin. Zbog povezanosti koju osećaju sa Šivom, poistovećivanja sa njegovim grehom i zbog verovanja u oslobađanje od svih grehova, smrt u Varanasiju za ove ljude je jemstvo za nebesko blaženstvo, prečica u večnom krugu rađanja i umiranja.

Vrlo značajna karika između prelaska iz ovog u sledeći život jesu bramanski sveštenici, koji iščitavaju stihove Garuda Purane (svetog indijskog spisa), koji se najčešće čitaju tokom rituala kremacije pokojnika, te tako ubrzavaju čitav proces prelaska iz jednog života u drugi i dostizanja mokše, odnosno spasenja.

Bramani, kao pripadnici najviše kaste, čine većinsko stanovništvo Varanasija. Duhovnu čistoću održavaju kroz poštovanje raznih strogih pravila, od kojih se mnoga odnose na hranu i kontakt sa pripadnicima nižih kasta. Većinom su vegetarijanci. Prodaja svile u bramanskim krugovima jedna je od glavnih trgovinskih aktivnosti. Članovi ove najviše i najuglednije kaste oduvek su davali sveštenike, pesnike, naučnike i političare, zauzimali najistaknutije položaje i uživali veliki religiozni ugled, što se ni do danas nije promenilo.

U svojoj veličanstvenosti Varanasi nikoga ne ostavlja ravnodušnim, kako hodočasnike koji svakodnevno pristižu iz svih delova Indije, tako i namernike iz celog sveta.

Putnik koji se tamo zadesi ubrzo bude preplavljen masom ljudi, ali i životinja koje nesputano lutaju. Prljavština, đubre i nered sveprisutni su i potpuno neshvatljivi čoveku iz organizovanog zapadnog društva. Varanasi je srednjovekovni grad – užurban i uznemirujuć, mesto gde se prepliću ekstremi. Ispresecan je veoma uskim ulicama i prolaznik se ubrzo oseća kao da je u nekakvom lavirintu. Kada konačno uspe da se izvuče iz roja ljudi i dođe do reke, čovek postaje svestan potpune promene okruženja. Hodočasnici iz svih delova Indije tu se kupaju i mole uz budno oko bramanskih sveštenika. Pogled na Varanasi sa reke opčinjava i zrači nekim neobjašnjivim mirom.

Ovaj grad izraženih paradoksa, najsvetiji u Indiji i igrao je veliku ulogu u istoriji razvoja indijske civilizacije. Kao religijski i kulturni centar, zbog svoje dugačke istorije mogao bi se porediti sa Rimom. A zbog toga što predstavlja uzvišeno mesto hodočašća i idealizovani centar vere, stoji rame uz rame sa Jerusalimom i Mekom. Iz njega potiču veliki pesnici, pisci i filozofi, koji su svojim delima doprineli obogaćenju indijske civilizacije.

Smrt je stalno prisutna u Varanasiju. U svakom trenutku moguće je naići na grupu ljudi koja nosi pokriveno telo na nosilima i neprestano ponavlja: „Ram nam satya hai”, što znači „Ime boga je Istina”. Po dolasku na mesto kremacije i nakon poslednjeg kupanja u reci Gang telo pokojnika se polaže na drvenu lomaču koju pali najstariji sin, dok ostali muški rođaci posmatraju kako se pokojnikovo materijalno telo ponovo razlaže na elemente iz kojih je stvoreno. Ko umre u ovom gradu poprima znanje od boga Šive i sam postaje ono što se po hinduističkom verovanju zove Apsolutna Svesnost. Zbog toga smrt u Varanasiju predstavlja privilegiju. Kremacije se obavljaju bez predaha, u svako doba dana i noći. Dnevno se spali i po 200 tela. Za razliku od drugih gradova u Indiji gde su mesta za kremaciju skrivena, u Varanasiju se kremiranje obavlja na obali reke, naočigled svih. Brigu o tome da ritual kremiranja prođe nesmetano vode ljudi koji su zbog direktnog kontakta sa mrtvima pripadnici skoro najniže kaste, ali su istovremeno i vrlo poštovani u gradu.

U Varanasiju se može videti sve što Indija ima da ponudi. Ovaj grad koji kao da stoji na ivici vremena i spaja nekom nevidljivom, ali prisutnom sponom drevni i moderni svet, šireći gotovo opipljive vibracije nezaustavljivog kruga života i smrti, ne prestaje da očarava svojom neiscrpnom energijom. To je grad svetla i mraka, morala i korupcije, mira i nasilja, svih kontrasta kojima pleni svoje posetioce.

Nevena i Neven Grujić su supružnici koji žive i rade na relaciji Srbija–Španija–Indija (ne nužno i tim redom). Ovo je njihova prva priča za National Geographic Srbija.



bonus video
ostavite komentar
Inicijalizacija u toku...