Pilav, period 1000-500 godine p.n.e.
Pilav, period 1000-500 godine p.n.e. Pilav, period 1000-500 godine p.n.e.

   Povratak na članak

Pilav, period 1000-500 godine p.n.e.

Iako hleb važi za najstariju hranu, za koju se smatra da je pravljena još pre 30 000 godina, komplikovanije vrste hlebova, poput onih začinjenih i drugih vrsta peciva, pojavile su se dosta kasnije. Za pripremu pirinča važi malo drugačija istorijska formula - pilav se kao jelo bogato različitim začinima i mesom pravi još od antičkih vremena. Postoji ogroman broj vrsta koji uključuje različite biljke i začine. Piletina, svinjetina, jagnjetina, riba, morski plodovi, šargarepa - uz pilav dolaze u obzir gotovo sve namirnice. Ovo je jelo sa mnogo imena u zavisnosti od zemlje odakle potiče, a poznato je da se konzumira u zemljema srednjeg Istoka, centralne i južne Azije, Indjskog subkontinenta, istočne Afrike, na Balkanu itd. Etimološki, pilav vodi poreklo od persijske reči polow, koja dalje vodi poreklo od indijske pulao, a koren je u reči indijskog književnog jezika - Sanskrita - pulaka, što konačno znači pirinčana lopta. Pirinač se prvo odomaćio u Kini, što je bilo pre skoro 13 000 godina, a nešto kasnije i u Indiji. Stanovnici drevne Persije kultivisali su pirinač između 1000. i 500. godine p.n.e. Rasprostranjenost pirinča utabala je put prvom receptu za njegovu pripremu. Aleksandar Veliki se sa čarima pilava upoznao nakon osvajanja Sogdijskog grada Samarkanda (sadašnja teritorija Uzbekistana i Tadžikistana). Ubrzo je pilav usvojen u Makedoniji i odatle se proširio Evropom. Jedan od najstarijih recepata za pilav sa šafranom i drugim aromatičnim biljkama nastao je dolaskom muslimana u Indiju - ovo jelo je originalno poznato kao birjani. Smatra se i da je španska paelja nastala od recepta za pilav. Foto: Shutterstock

Toggle info

   Povratak na članak

Pilav, period 1000-500 godine p.n.e.

Iako hleb važi za najstariju hranu, za koju se smatra da je pravljena još pre 30 000 godina, komplikovanije vrste hlebova, poput onih začinjenih i drugih vrsta peciva, pojavile su se dosta kasnije. Za pripremu pirinča važi malo drugačija istorijska formula - pilav se kao jelo bogato različitim začinima i mesom pravi još od antičkih vremena. Postoji ogroman broj vrsta koji uključuje različite biljke i začine. Piletina, svinjetina, jagnjetina, riba, morski plodovi, šargarepa - uz pilav dolaze u obzir gotovo sve namirnice. Ovo je jelo sa mnogo imena u zavisnosti od zemlje odakle potiče, a poznato je da se konzumira u zemljema srednjeg Istoka, centralne i južne Azije, Indjskog subkontinenta, istočne Afrike, na Balkanu itd. Etimološki, pilav vodi poreklo od persijske reči polow, koja dalje vodi poreklo od indijske pulao, a koren je u reči indijskog književnog jezika - Sanskrita - pulaka, što konačno znači pirinčana lopta. Pirinač se prvo odomaćio u Kini, što je bilo pre skoro 13 000 godina, a nešto kasnije i u Indiji. Stanovnici drevne Persije kultivisali su pirinač između 1000. i 500. godine p.n.e. Rasprostranjenost pirinča utabala je put prvom receptu za njegovu pripremu. Aleksandar Veliki se sa čarima pilava upoznao nakon osvajanja Sogdijskog grada Samarkanda (sadašnja teritorija Uzbekistana i Tadžikistana). Ubrzo je pilav usvojen u Makedoniji i odatle se proširio Evropom. Jedan od najstarijih recepata za pilav sa šafranom i drugim aromatičnim biljkama nastao je dolaskom muslimana u Indiju - ovo jelo je originalno poznato kao birjani. Smatra se i da je španska paelja nastala od recepta za pilav. Foto: Shutterstock

ostavite komentar